N5، N4، N3، N2، N1. پنج سطح، ولی واقعاً چه معنایی دارن؟ فرق عملی بین قبولی N4 و N2 چیه؟ و مهمتر از همه: کدوم سطح به دردت میخوره؟ اینجا مقایسه صادقانهایه که توی سایت رسمی پیدا نمیکنی.
مرور سریع
| سطح | کانجی | لغات | چی میتونی انجام بدی |
|---|---|---|---|
| N5 | ~۱۰۰ | ~۸۰۰ | جملات پایه، معرفی خودت، سفارش توی رستوران |
| N4 | ~۳۰۰ | ~۱۵۰۰ | مکالمات ساده، خوندن مانگا برای بچهها |
| N3 | ~۶۵۰ | ~۳۷۵۰ | زندگی روزمره، اخبار سادهشده، اکثر مانگاها |
| N2 | ~۱۰۰۰ | ~۶۰۰۰ | کار در ژاپن، دانشگاه، روزنامهها |
| N1 | ~۲۰۰۰ | ~۱۰۰۰۰ | همه چیز. ادبیات، اسناد حقوقی، کنایه |
N5: توریست آماده
با N5 میتونی توی ژاپن زنده بمونی بدون این که کاملاً گم به نظر برسی. منوهای ساده رو میخونی، راهنماییِهای ساده رو میفهمی، خرید میکنی. ولی مکالمات واقعی؟ هنوز نه.
سطح «شروع به خوندن ژاپنی کردم»ه. به درد اثبات تعهد میخوره، نه اثبات مهارت.
N4: شروع ارتباط
N4 جاییه که واقعاً شروع به برقراری ارتباط میکنی، هرچند محدود. میتونی انیمهها رو بدون زیرنویس دنبال کنی (سادهها)، مانگای شونن رو با یه کم سختی بخونی، و مکالمات پایه با ژاپنیهای صبور داشته باشی.
حداقل سطح مورد نیاز بعضی برنامههای تبادل فرهنگیه. نه برای کار، ولی برای اثبات جدی بودنت.
N3: نقطه عطف
N3 جاییه که خیلیها گیر میکنن، ولی جایی هم هست که همه چیز جالب میشه. با N3 میتونی محتوای واقعی ژاپنی مصرف کنی: مانگا، انیمه، ویدیوهای یوتیوب، مقالات آنلاین.
حداقل سطح برای بعضی کارها در ژاپنه (مهمانداری، گردشگری). نه برای پوزیشنهای مسئولیتدار، ولی برای نقشهایی که ژاپنی مفیده، نه ضروری.
N2: کارگر
N2 سطحیه که درها رو باز میکنه. کار در شرکتهای ژاپنی؟ N2 لازمه. دانشگاه در ژاپن؟ حداقل N2. ویزای کار ماهر؟ N2 خیلی کمک میکنه.
با N2 میتونی روزنامه بخونی (با یه کم سختی)، اخبار رو دنبال کنی، توی جلسات کاری شرکت کنی. هنوز روان نیستی، ولی کاربردی هستی.
N1: شبهبومی
N1 قلهست. ادبیات کلاسیک، اسناد حقوقی، کیگو رسمی، بازی با کلمات، کنایه. اگه N1 قبول بشی، ژاپنیت توی بعضی حوزههای فنی از خیلی ژاپنیها بهتره.
برای مترجمان حرفهای، مفسران، پوزیشنهای مدیریتی در شرکتهای ژاپنی لازمه. برای زندگی در ژاپن ضروری نیست، ولی اختصاصیترین درها رو باز میکنه.
جهش بین سطوح: خطی نیست
دقت کن: سختی به صورت یکنواخت زیاد نمیشه. اکثر دانشآموزان اینطور حسش میکنن:
- N5 → N4: جهش قابل مدیریت. لغات بیشتر، کانجی بیشتر، منطق یکسان.
- N4 → N3: جهش قابل توجه. گرامر انتزاعی میشه، متنها بلندتر میشن.
- N3 → N2: جهش وحشیانه. کانجیها دوبرابر میشن، سرعت شنیدن افزایش میکنه.
- N2 → N1: جهش عظیم. لغات نادر، گرامر ادبی، حداکثر سرعت.
کدوم سطح لازمت میشه؟
بستگی به هدفت داره:
- گردشگری گاهبهگاه: N5 کافیه
- مصرف رسانههای ژاپنی: N3 حداقل عملیه
- کار در ژاپن: N2 استاندارد مورد نیازه
- شغل در ترجمه/تفسیر: N1 اجباریه
- زندگی در ژاپن بدون استرس: N3-N2 برای زندگی روزمره
کانجیدون چطور در هر سطح کمکت میکنه
کانجیدون کانجیها رو بر اساس سطح JLPT سازماندهی کرده. میتونی دقیقاً روی چیزی که لازمت هست تمرکز کنی: N5 برای شروع، N4 برای پیشرفت، N3 برای جهش میانی. هر کانجی در لحظه درست تکرار میشه، پس چیزی که قبلاً خوندی رو فراموش نمیکنی در حالی که جدید یاد میگیری.
نکته
اعداد (N5، N4، N3...) فقط برچسبن. چیزی که مهمه اینه که با ژاپنیای که بلدی چیکار میتونی بکنی. هدف واقعیت رو انتخاب کن، بعد به سمت سطحی که بازش میکنه کار کن. و یادت باشه: هر سطح روی قبلی ساخته میشه. میانبر وجود نداره.
