Tanıdık sahne. Uygulamayı açıyorsun. 山 çıkıyor. Anında düşünce: "Evet evet, bunu biliyorum." İleri. Sonra bir hafta geçiyor. 山 tekrar çıkıyor ama yardım yok. Sessizlik. Beyin sanki senin suçunmuş gibi boşluğa bakıyor. Spoiler: senin suçun değil. Yöntemin suçu.
Tanımak Hatırlamak Değil
Bir kanjiyi yanında cevabıyla gördüğünde şu oluyor: beyin formu tanıyor ve gevşiyor. Sokakta birini görüp "Bunu tanıyorum" demek gibi. Ama adını sorarlarsa... hiç.
Tanımak pasif. Hatırlamak aktif. Ve kanjiler aktivite istiyor, övgü değil.
Daha da Net Bir Örnek
日 görüyorsun. Düşünüyorsun: "Güneş, gün. Kolay." Sonra 月曜日 içinde karşılaşıyorsun. Ve bir anda o kadar emin değilsin.
Çünkü 日'i öğrenmemiştin. Öğrenmiş olma fikrini öğrenmiştin. Hisle çalışmak bu yanılsamayı yaratır: her şey tek başınayken iyi gidiyor. Gerçek dünyaya girince çöküyor.
"Anlaşılır Gibi" Problemi
"Anlaşılır gibi" tehlikeli bir ifade. Çünkü kapıyı çok erken kapatıyor. Beyin kestirmelere bayılır. Efordan kaçınabilirse haber vermeden kaçınır.
Böylece sen çalıştığına inanarak ilerliyorsun ve o... hiçbir şey kaydetmiyor. Sıfır. Boş klasör.
Kanji Çalışmak Antrenman Yapmak Gibi
Bir egzersizi tutorial izleyerek yaparsan kolay görünür. Sonra tek başına yapmaya çalışınca, değil. Kanjilerle de aynı.
İpuçları olmadan çıkarmaya çalışmıyorsan hafızayı eğitmiyorsun. Sadece resim seyrediyorsun. Ve resim seyretmek hiçbir şey inşa etmez.
Doğru Yöntem Ne Yapar
İyi bir yöntem basit ama rahatsız edici bir şey yapar: kanjiyi karşına koyar ve susar. Yardım yok. "Sana söyleyeyim" yok. Okşama yok.
- Sorar: "Bu?"
- Cevap verirsen, iyi
- Yanlış yaparsan, sonra tekrar gelir
- Cezalandırmak için değil. Sabitlemek için.
Kanjidon Yanılsamadan Nasıl Kaçınıyor
Kanjidon bilip bilmediğini hissedip hissetmediğini sormaz. Göstermeni ister. 山 tek başına. 日 bağlam olmadan. Sonra tekrar gerçek kelimelerin içinde.
İşe yararsa uzaklaşır. Yaramazsa geri döner. Basit. Biraz rahatsız edici. Çok etkili.
Hisle Çalışmayı Bıraktığında
İlginç bir şey oluyor: kanjiler gerçek hayatta karşına çıkmaya başlıyor ve artık yabancı gibi görünmüyor. Fazla düşünmeden okuyorsun. Ve "zorla hatırlamadığını" fark ediyorsun. Biliyorsun.
Ve işte o zaman anlıyorsun ki daha fazla emek gerekmiyordu. Sadece daha az yanılsama gerekiyordu.
